Als ik ooit terugkeer in een volgend leven op deze aardbol, dan graag als kat in Istanbul! Je vindt ze in elk hoekje en op de mooiste plekjes van de stad en ze lijken het beter te hebben dan de gemiddelde Turk. Ze delen hun liefde voor vis met de vele vissers op de Galatabrug.

Een (kleine!) selectie van poezenvriendjes die ik heb gemaakt:

Vuilnisbakkenras…

 Tapijtkat

Een schootkat

Verstekeling aan tafel

Raamkat

Waaghalskat.

Moskeekatten

 Luie kat

Herfstkat

Gevaarlijke kat

Etalagekat

Dikke kat?

Religieuze kat?

‘

Barbeque kat

De motorkat

 Autokat

De acrobatische inbreekkat

…en de acrobatische visvang kat.

De koek…eh…vis…is op!

Pappa op tournee in Voorburg:

Opening: 14 november 2009 van 15.00 tot 16.30 uur in het Kunstraam. 

Toch maar eens in de opvolger van het prachtige Schaduw van de Wind (indertijd nog in een boekwinkel werkende, dus het Kerkhof der Vergeten Boeken sprak zeer tot mijn verbeelding) begonnen. Of ie net zo zal blijven boeien als zijn voorganger is nog de vraag, maar hoofdpersoon David leert in elk geval een hoop bij:

 ”Wat verwachtte je? Je bent niet een van hen. Dat zul je nooit zijn. Je hebt het niet willen zijn en je denkt dat ze je dat zullen vergeven. Je sluit je op in je enorme huis en je denkt te kunnen overleven zonder je bij het koor van acolieten aan te sluiten en hun gewaad aan te trekken. Daar vergis je je in, David. Je hebt je altijd vergist. Het spel werkt niet zo. Als je in je eentje wilt spelen, pak dan je koffers en ga naar een plek waar je heer en meester kunt zijn over je lot, als die plek tenminste bestaat. Maar als je hier blijft, kun je je maar beter bij een parochie aansluiten, welke dan ook. Zo eenvoudig is het.”

”Doet u dat, don Pedro? Zich bij een parochie aansluiten?”

 ”Ik heb dat niet nodig, David. Ik geef ze te eten. Ook dat heb je nooit begrepen.”

Een weekendje weg wilden we. Nou, kom op, niet zo standaard! We maken er een weekje New York van, waarom niet? Na Cuba naar de ‘vijand’ Amerika: gewaagd en ik kreeg er ook al snel een klein beetje spijt van toen ik het formulier zag dat je in moest vullen. Op een vraag of je nazi bent geweest, kun je toch moeilijk serieus antwoorden, maar ik deed het toch maar, want ‘Amerikaanse douaniers houden niet van grapjes’ was mij verzekerd. En ik was natuurlijk al verdacht genoeg, want ik had nog niet zo lang geleden Cuba bezocht en ben het nichtje van een meisje dat vrij kort na 11 september bij aankomst in Amerika vanwege vage redenen weer met de eerste vlucht naar Nederland terug mocht en zo haar stage misliep. Los van deze zeer verdachte status, zou je sowieso nog eens al je vingerafdrukken moeten afgeven en je iris laten scannen…veel gedoe allemaal, waar ik best wel een beetje tegenop zag vantevoren.

Maar uiteindelijk had ik het er graag voor over allemaal, want wat een stad!! De aankomst viel erg mee (afgezien van het feit dat je de digitale verklaring dat je geen nazi bent in het vliegtuig opnieuw in moet vullen, ditmaal in papieren vorm, en ze je niet begrijpend aankijken als je zegt dit al op internet gedaan te hebben) en uiteindelijk ben je een gelukkig mens dat je in deze indrukwekkende metropool vrij rond mag lopen.

Van de overweldigende musea, met in het MOMA nog een mediawijze toegift van DJ Spooky.

Van het Central Park met ontelbare speeltuinen, hardlopende ouders met buggy’s, Franse muziek en Tel Aviv beach.

Van Harlem met het Apollo Theater waar we op de dag voor zijn overlijden tijdens de amateur night nog een Michael imitatie zagen.

Van The Bronx waar we ruigheid verwachtten, maar niets anders dan gemoedelijkheid aantroffen: eekhoorns in het park, een tree museum en een winkeljuffrouw die de appeltjes die we kochten netjes schoon spoot met water.

Van het uitzicht vanaf Brooklyn met ijs van de Ice Cream Factory.

Van de vele kerkjes, stijlvolle, historische gebouwen waarmee de blokkendozen (die ook vaak eleganter zijn dan ik had verwacht!) worden afgewisseld.

Van het gekkenhuis op Times Square met een menigte zonnebadend onder de reclamezuilen van Coca cola (op zonne-energie!) en Broadway.

Van de honden met jasjes en pruikjes.

Van de Nederlandse invloeden.

Van de limo’s en de gektes rondom beroemdheden zonder naam.

Van de vele oases van rust en het groen (zelfs op het oude metrospoor) in deze wereldstad.

Een stad van wijken, dorpjes op zich met elk hun eigen karakter, maar samen de metropool New York vormend. Genoten hebben we van dit alles, met volle teugen en op slippers! (en een beetje gesmokkeld met de metro zo nu en dan…):-) Ook ons cheap hostel bleek cleaner dan verwacht en zonder de kakkerlakken die Jan Tromp ons had beloofd. Dus: Kitty heeft ons lief uitgezwaaid, maar we komen graag nog eens terug ‘to say hello’!

Helaas heb ik er eigenlijk te weinig tijd voor, maar ik doe een poging om Ben van de IDeewinkel te helpen bij het maken van een nieuwe site. Of misschien moeten we het toch lekker makkelijk bij een Ning houden? In ieder geval is de Ideewinkel een mooi lokaal initiatief in Leiden dat burgerinitiatieven met betrekking tot milieu en duurzame ontwikkeling steunt. Hoewel ze hun fysieke etalage voorlopig weer kwijt zijn, gaat deze club actief door met het doen van leuke projecten. Een project dat ik persoonlijk erg leuk en goed vind, is het fotoproject Green Spots. Hiermee wilden ze jongeren bewust maken van biodiversiteit in Leiden en omstreken en mee laten denken over een groenere toekomst. De scholieren fotografeerden plekken waar zij meer groen wilden zien en bewerkten daarna foto’s tot hun ideaalbeeld. Zo zou dus mijn uitzicht op het stadhuisplein eruit moeten zien volgens Mohammed, Sam, Katja, Femke en Julia:

Verder organiseert de Ideewinkel regelmatig droomavonden waar gewerkt wordt aan het omzetten van groene ideeën voor in concrete projecten. Leiden kent blijkbaar veel dromers, want ook over creatieve ideeën voor een ‘innovatiever, dynamischer en spannender’ Leiden kan gebrainstormd worden tijdens de Stadszomernachtdroom. Jammer genoeg kan ik daar niet bij zijn, want als het een beetje mee lig ik dan te dromen in een hostel in New York (of heb ik een nachtmerrie door een massa kakkerlakken die daar veel schijnen voor te komen…)

Ja, het is hier stilletjes geweest, ik had weinig tijd en energie om te bloggen…je kan ook niet alles: werken, een sociaal wezen proberen te zijn, et cetera.:-) En mobile blijkt ook al dood te zijn als ik Generation Next mag geloven… Dan toch maar overstappen op Twitter en mijn account nieuw leven in blazen (verder dan ”blabla” ben ik nooit gekomen…)? Het kost wel een stuk minder moeite dan een blog en bij Kennisnet wordt het inmiddels ook succesvol toegepast door het twitterteam.

Nou ja, eerst nog maar eens een beknopte update op deze plek…Eerst een paar weken gebikkeld om de site Mediawijzer.net op tijd online te krijgen voor de campagneweek Lekker Beroemd, om vervolgens, als een echte (B- of eigenlijk Z-) ster, het ene gala na het andere gala af te lopen om bijvoorbeeld verslag te leggen van de laatste (?) finale van Expose Your Talent VO en MBO. Van het hele traject Mediawijzer zijn we zelf ook weer een stukje wijzer geworden en vooral de term ‘forumtrol’ zal ons voor altijd bij blijven…uiteindelijk zijn we echter best wel een beetje trots op het resultaat in zo’n korte tijd!

Expose Your Talent, de filmwedstrijd van Kennisnet, was als altijd weer een feestje met onvoorstelbaar enthousiaste finalisten en coaches. Iedereen zag er fantastisch uit, de inzendingen en filmposters waren erg professioneel en op één school is Expose Your Talent zelfs in het examenprogramma opgenomen. Dat Expose Your Talent waarschijnlijk gaat stoppen (VO en MBO leerlingen zijn geen primaire doelgroep meer van Kennisnet en er zijn inmiddels voldoende andere organisaties die het maken van films door jongeren stimuleren), betreuren de meeste deelnemers. ”Hoeveel teams moet ik inschrijven om te zorgen dat het volgend jaar wel weer doorgaat?” was bijvoorbeeld de vraag van een coach. Nou ja, dit jaar hebben ze in ieder geval nog kunnen genieten van hun one minute of fame…en wij natuurlijk minstens zo erg!

http://www.bndestem.nl/algemeen/binnenland/4589460/Mobiel-bellen-met-God-in-kader-van-kunst.ece

De stem op de voicemail klinkt alleen nog niet zo heel erg goddelijk en ik vraag me af hoe het met biechten en privacy zit!:-)

Gisteren zou ik met iemand een stadswandeling doen in Leiden. Hiervoor heb je ontzettend veel mogelijkheden. Je kunt met een gids mee, maar dan ben je wel echt toerist in eigen stad. Of de Leidse Loper lopen waarvan je de route vindt door middel van het volgen van de speciale bordjes in de stad, maar ook aan de hand van een boekje met beschrijvingen van de belangrijkste bezienswaardigheden. Laatst lag er echter ook een folder in een café over een GSM route, waardoor mijn mobieltjeshart toch weer even wat harder ging kloppen van nieuwsgierigheid. Het ging om de Discover Leiden GSM guide , een programmaatje dat ontwikkeld is door Accomodate en de universiteit van Leiden om buitenlandse studenten wegwijs te maken in de stad. Je ontvangt de mobiele gids gratis door een sms-je met de tekst ‘Leiden’ te sturen naar 3010. Daarna heb je de beschikking over een route met kaartjes, foto’s en omschrijvingen van belangrijke plekjes, maar ook andere informatie zoals eettentjes en culturele gelegeheden. Uiteindelijk was het echter zo’n koude, gure dag, dat we de kroegen met warme wijn en warme chocolademelk blindelings wisten te vinden en dat we in plaats van een stadswandeling relaxed genoten van een repetitie van een plaatselijke heavy metal band.

Net terug uit Cuba was het alweer verleidelijk om nieuwe reisplannetjes te maken. Donderdag staat nu al Gent op het programma, daarna met familie toch maar weer eens naar de sneeuw en met een vriendin Berlijn verkennen. Verder ligt er nog een waslijst met grote reiswensen, vage plannetjes en ideeën, maar door de Filippijnse vriendin van mijn neef ben ik wel erg nieuwsgierig geworden naar dit land. Aangestoken door vriendinnetjes lijkt het me ook wel erg leuk om, behalve alleen voor verwende toerist te spelen, in zo’n land nog enigszins een bijdrage te leveren door bijvoorbeeld te werken in een kinderhuis. Zo stuitte ik op Stichting Noodhulp Filippijnen die een kinderhuis runnen waar toevallig ook net gestart is met een computerklasje. Lijkt me erg leuk en interessant om daar later dit jaar heen te gaan, maar waarschijnlijk spreek ik binnenkort al de voorzitter die dan even in Nederland is. Ligt er bij je thuis nog een oude laptop te verstoffen? De Filippijnse kinderen aldaar kun je hier erg blij mee maken! M’n vader trouwens ook, maar die kan best een nieuwe kopen…;-)